“Bizim de sözümüz vardı

Narçiçeği, gül dalı üstüne

Dudaklarımızda kaldı.

Göremedik sıkıntısız yaşandığını

Rahatın şiirini yazamadık…”

Bu dizeleri okuyunca Rıfat Ilgaz imzalı kitapta ‘rahatın şiiri olur mu?’, ‘rahat olsa şiir olur mu?’, ‘hadi oldu, ruha dokunur mu?’

Bilemedim…

*

‘Acıdan geçmeyen şarkılar biraz eksiktir’ bizim buralarda. Şiirler yarım.

“Seninle zaten sevgiliymişiz

 Haberimiz yokmuş

 Yaralarımızdan tanımasak birbirimizi

 Az kalsın geçiyormuşuz…”

Diyebilinir miydi?

*

Acı olmasa bir Metin Altıok şiiri bu denli dokunaklı bestelenebilir mi?

Ne diyordu Serenad Bağcan:

“Sevgilim bak geçip gidiyor zaman

 Aşındırarak bütün güzel duyguları

 Bir yarım umuttur elimizde kalan

 Göğüslemek için karanlık yarınları.

 Bu kekre dünyada yazık geçit yok aşka

 Bir şey yok paylaşacak acıdan başka…”

*

Ne zaman her kafadan sesler yükselse kulaklarımı tıkar, perdeleri çeker kendi dünyama çekilirim. Şiirlere, şarkılara, olmadık şeylere gömülürüm. İçimizdeki gezegenleri düşünürüm. Belki onu da bir gün anlatırım. Kesintisiz yıkıcı kaosun hüküm sürdüğü yeryüzünde hayatta ve ayakta kalabilme yolunu başka türlü bulamadım.

Yine sesler çoğaldı. Tamamı ağızdan ibaret zehirli mantara benzer kafacıklar türedi. Eskiden sadece gevezelik vardı, bağırtılara dönüştü. Bunca gürültüde nasıl duyacağız ki kendimizi?

‘İnsan böyle zamanlarda yorgun değilim desem yalan, yorgunum desem yenilgi…’ diyen Ahmet Erhan gibi hissediyor değil mi biraz?

Lanetli modern çağın toplumu, aptal kafaların sığ ve yavan gevezeliklerini, büyük beyinlerin düşüncelerinden daha ikna edici buluyor.

Artık iyice belli oldu delirmeden sağ çıkamayacağız bu simülasyondan.

Belki de baştan beri Friedrıche Nietzsche’nin dediği gibiydi:

“ İnsan gerçekten deli değilse nasıl delirebilir? Ve deliliğin yükünü taşımaya cesaret edemiyorsa hakikatin yükünü nasıl kaldırabilir? Ahh bana delilik verin eyyy göksel güçler!”

O zaman hazır tertemiz kafayı bulmuş,  her şey yolundaymış, kimse ölmemiş, hiç kimse gitmemiş, çocuksu yanlarımız hala yaşıyormuş gibi bir şiir bulalım.

“Adı kötüye çıkmış sokaklar gibi

Onaramadığı yanları var çünkü insanın

Bir de bakmışsın kulağın siren seslerinde

Yüzün, gözün telefon kesikleri…”