At izi it izine karıştı!
Halk iradesine saygı kalmadı.
Hukuk, demokrasi rafa kalktı!
Herkes Bay Başkan'ın iki dudağının arasından çıkacak söze odaklandı!
25 yılda gelinen nokta ortada!
Kimilerine göre “Muhteşem Türkiye”, kimilerine göre “Battı batacak Türkiye!”
Kime inanırsan!
Tabii ki önce aklına, vicdanına ve gördüklerine inanacaksın!
Değerlendirmeni de ondan sonra yapacaksın.
Yoksa baltayı taşa vurursun!
Sonrası mı?
Onu kestirmek zor!
Ya dama girersin ya da fondan köşeyi dönersin!
Memlekette seçenek bol!
Tercih sana kalmış!
NOKTA.
*
Necdet Canaran kardeşim, cuma günkü GÜNEY’e manşet atmış:
“HALK İRADESİNE SAYGI, SEÇİLMİŞLERE İADE!”
Güldürme beni Necdet!
Halk kim (?)
Kim ki iradesine saygı duyulsun (!)
Yurdum insanı maraba olmuş, maraba!
Seçimi sandıkta kaybeden, yargı yoluyla kazanıyor!
Kaybettiğini bir bir geri alıyor!
Sandıkta çıkan sonuç başka, siyasetin hesabı başka!
Halk iradesi yok sayılıyor.
Ama nereye kadar?
Bilemem!
Ben bilmem, bilse bilse Neşet Ertaş bilir!
Belediyeleri ya KAYYUM ya da başkan vekilleri yönetiyor.
Kısacası halkın seçtiği başkanlar içeride, halkın seçmediği yönetim biçimleri dışarıda!
Halk iradesi tutuklu!
Radyoda Ayten Alpman' ın unutulmaz eseri çalıyor:
“Bir başkadır benim memleketim!”
Ağlar mısın, güler misin?
Sen bilirsin!
Memleket bir başka da yönetim biçimi bambaşka!
NOKTA.
*
EMANET GÜLŞAH’TA, İRADE MERSİN’DE!
Mersin’de başkanlar içeride, vekiller iş başında!
Bir tek Akdeniz’de kayyum var.
Akdeniz'i kayyuma alıştırdılar bir kere!
Büyükşehir, Yenişehir, Mezitli ve Silifke'de ise başkan vekilleri görevde.
Emanete ihanet olmaz!
Büyükşehir Belediyesi de Gülşah Yıldırım Genç 'e emanet!
Güzel ülkemde vaktiyle “Kadının Adı Yok” derlerdi.
Gördüm ki Gülşah Yıldırım Genç' le kadının adı da var, sözü de var, iradesi de!
Hem de en güçlü şekilde!
Neden mi?
Geçtiğimiz günlerde ziyaretine gittiğim Mersin Büyükşehir Belediyesi Başkan Vekili Gülşah Yıldırım Genç' le sohbetimizde buna bizzat tanık oldum.
Genç, kendisine bırakılan emaneti en iyi şekilde korumaya kararlı.
Siyasi deneyimini bilgi birikimiyle pekiştiriyor.
Her şeyden önce kendisiyle barışık ve kendine güveniyor.
İki dönemdir belediye meclis üyeliğinde kendisini iyi yetiştirmiş.
Bir anlamda Vahap Başkan'ın tedrisatından geçmiş!
Konulara hâkim, sorunların farkında ve çözüm üretmek konusunda dirayetli.
Öyle yuvarlak cümlelerle, dolambaçlı ifadelerle konuşmuyor.
Kesin ve net:
“Vahap Başkanımızın projelerini eksiksiz tamamlayacağız!”
Üstelik halkın içinde.
Halka dokunmayı, insanları dinlemeyi seviyor.
Bu da en büyük artılarından biri.
Önceliği belli:
- Mersin'e, Mersinliye hizmet!
Ancak bir konunun da altını özellikle çiziyor:
“Vahap Başkanımızın en kısa sürede tahliye edilerek bir an önce göreve dönmesini bekliyoruz.”
Bravo Gülşah Yıldırım Genç!
Alkışlar size ve güzel dileklerinize.
Emaneti sahiplenmek başka, emaneti sahibine teslim etmeyi istemek başka bir erdemdir.
Siz ikisini de yapıyorsunuz.
Ben de bir kez daha yinelemekte yarar görüyorum:
Vahap Başkan bir an önce yargılanmalı ve görevine dönmelidir.
Elbette adaletin hassas terazisiyle!
Çünkü adalet, kişiye göre eğilip bükülen bir terazi değildir.
NOKTA.
*

KOLTUĞUN SAHİBİ HALKTIR!
Sözün Özü…
Cumhur İttifakı, CHP'li ve Yeni Partili belediyelere nefes aldırmıyor!
Boğmuyor ama başkanları içeri atarak belediyeleri ele geçirmek istiyor!
Nereye kadar?
Sütten ağzı yanan yoğurdu üfleyerek yermiş!
Doğrudur.
Muhalefet belediye başkanlarının yalnız ağızları değil, yürekleri de yandı.
Daha doğrusu dağlandı!
Şimdi başkan vekilleri de dikkatli olmak zorunda.
Çünkü bu memlekette insan bazen koltuğa otururken değil, koltuğu korurken sınanıyor!
Sıra başkan vekillerine de gelebilir.
Ama vekiller dikkatli mi dikkatli!
Bu oyuna gelmeyecekler!
Biliyorlar ki:
“Söz konusu Mersin ise gerisi teferruattır!”
Yılmak yok, durmak yok!
Hizmetten geri adım atmak yok!
Başkanların izinde, Mersin'in yararına çalışmaya devam!
Ama bir şeyi de unutmayalım:
Belediye başkanlığı bir makam, belediye başkan vekilliği bir görevdir. Asıl sahibi ise halktır!
Koltuğun sahibi değişebilir, yetkinin kullanım biçimi değişebilir ancak sandıktan çıkan irade değiştirilemez.
Çünkü demokrasi, işimize geldiğinde hatırlayacağımız bir kavram değildir.
Sandık kurulurken halkın iradesine başvurup sonuç hoşumuza gitmeyince başka kapıları çalmak, demokrasi değil, olsa olsa sandıkla pazarlıktır!
Ve bu pazarlığın kazananı hiçbir zaman halk olmaz!
Radyoda yine Ayten Alpman’ ın o güzel şarkısı çalıyor:
“Bir başkadır benim memleketim!”
Evet, bir başkadır benim memleketim!
Sandık var, seçmen var, oy var...
Ama bazen seçmenin seçtiği yok!
Ne diyelim?
Şarkılar memleketin güzelliğini anlatıyor, biz hâlâ demokrasinin güzelliğini anlatmaya çalışıyoruz.
Oysa bu memlekette halkın iradesi lütuf değil, haktır!
Emanet Gülşah’ta, irade Mersin'de, söz yine halkta!
Ve unutulmasın: Halkın verdiği emaneti hiçbir güç, halkın elinden alamaz!
NOKTA.
