Mevsim hazan, aylardan kasım… Dışarıda yapraklar dökülüyor, içimizde mevsimler birbirine karışıyor. Herkes biraz eksik, biraz yarım; kimi bir insanı, kimi bir zamanı, kimi de bir zamanlar olduğu kendini özlüyor. Geçip giden yılların ardında söylenmemiş sözler, yarım kalmış hikâyeler, dönülmeyen yollar birikiyor. Takvimler değişiyor, ömürden mevsimler geçiyor ama içimizde bir yer hep aynı kışta kalıyor.
Oysa önümüzde daha kaç şubat var kim bilir? Kaçında yeniden sevecek, kaçında birilerine kavuşacak, kaçında yine eksileceğiz? Belki de henüz yaşamadığımız şubatlarda saklıdır hayatın bize hazırladığı en güzel hikâyeler. Çünkü herkesin bir şubatı var; kiminin karı hiç erimemiş, kiminin baharı henüz başlamamış…
Şubat da bitti işte…
Kim bilir? Kaç mayıs kaldı, kaç haziran? Kaç temmuz yakacak içimizi? Kaç eylül dökecek yapraklarını? Kaç kasımda içimize yağmur yağacak? Kaç aralıkta eski bir fotoğrafa dalacağız? Kaç şubat daha eksileceğiz birbirimizden?
Belki birinde yeniden karşılaşacağız, belki bir kırgınlığı geride bırakacağız. Belki de hiç beklemediğimiz bir şubat, hayatımızın en güzel başlangıcı olacak.
Bazen gitmek gerekir. Bazen kalmak, bazen susmak, bazen de hiçbir şey olmamış gibi hayata devam etmek… İnsan her zaman istediği için gitmez. Kimi zaman kaldıkça kendinden bir şeyler eksildiğini hissettiğinden uzaklaşır. Bazen de hayat, kimseye sormadan yolları birbirinden ayırır.
Bir zamanlar aynı sofraya oturduğumuz, aynı şarkıya eşlik ettiğimiz, bir bakışından ne düşündüğünü anladığımız insanlar şimdi hayatımızın başka kıyılarında. Kimiyle bir kırgınlık, kimiyle mesafe, kimiyle de yalnızca zaman girdi aramıza.
Bir zamanlar aynı hikâyenin içinde, birbirini tamamlayan iki ayrı nefes gibiydik hani… Birimizin sustuğunu öteki anlardı. Şimdiyse başparmak serçe parmağa, göz göze yabancı. Ne tuhaf! Bir zamanlar birbirinin sesinden dünyayı anlayan insanlar, gün geliyor birbirinin hayatından habersiz yaşıyor.
Belki de insanın en büyük yalnızlığı, bir zamanlar kendisini herkesten iyi anlayan insanlarla artık konuşacak bir şey bulamamasıdır. Daha da acısı, söyleyecek çok şeyi olduğu hâlde arayacak cesareti bulamamasıdır.
Ah, o bekleyen dargın anılar! Bir çekmecede unutulmuş fotoğraflar, yarım kalmış cümleler, birlikte içilmiş çayların soğumuş hatırası… Eski bir sokak, tanıdık bir koku, radyoda ansızın çalan bir şarkı: “Amado mio, love me forever…”
Bir anda duruyor zaman. Bir şarkı alıp götürüyor insanı yıllar öncesine. Sesler, yüzler, adresler, alışkanlıklar değişmiş. Bir tek hatıralar yerinden kıpırdamamış.
Bazen küçücük bir şey, yıllardır kapalı tuttuğumuz bir kapıyı ardına kadar açıyor. Anlıyoruz ki bazı insanlar hayatımızdan çıksa da hatıralarımızdan hiç çıkmıyor.
Belki de bu yüzden geçmişe dönüp duruyoruz. Çünkü bazı şubatlar yaşandı ve bitti, bazılarıysa içimizde hâlâ yaşanmaya devam ediyor.
Bilmedik, ömrümüzün suçu neydi usta? Neden en güzel zamanlarımızı biriktirmek yerine birbirimizden uzaklaşmayı öğrendik? Hangi kırgınlık büyüdü de aramıza sığmaz oldu? Hangi suskunluk, bir ömrün bütün konuşmalarına galip geldi?
Feryada gücümüz yok artık. Feryatsız duyun bizi!
Hepimizin içinde dönüp dolaşıp uğradığı eski bir zaman var. Belki bir çocukluk sokağı, belki yıllar önce terk edilmiş bir ev, belki bir dostun omzu, belki de bir zamanlar çok sevdiğimiz bir insanın gözleri… Bazen kendimizi en çok, artık dönemeyeceğimiz yerlerde arıyoruz.
Oysa belki de dönmek zorunda değiliz. Geçmişteki şubatın kapısını çalamayız ama henüz gelmemiş şubatlara başka hikâyeler bırakabiliriz. Bir özür, bir telefon, içten bir sarılma… Hayat bazen büyük mucizeler değil, küçücük cesaretler bekliyor bizden.

“Düşen bir yaprak görürsen beni hatırla demiştin…”
Belki hepimiz birilerine böyle bir söz verdik. Belki birileri de bize… Unutmadık. Bazı isimler zihnimizde, bazı yüzler yüreğimizde, bazı vedalar boğazımızda düğüm olarak kaldı. Mevsimler değişti, saçlarımız ağardı, yollarımız ayrıldı ama bazı hatıraların takvimi hiç ilerlemedi.
Çünkü herkesin bir şubatı var. Kimi için bir insan, kimi için bir şehir, kimi için çocukluğunun geçtiği bir ev, kimi içinse bir daha asla tekrarlanmayacak güzel günler… Kimi şubatında birini kaybetti, kimi kendinden bir parçayı.
Ama herkesin henüz yaşamadığı bir şubat da var. Belki bir kavuşmanın, belki yeni bir sevdanın, belki de kendini yeniden bulmanın ayı olacak. Kim bilir, belki de en güzel hikâyemiz henüz başlamadı.
Şubat da bitti işte…
Bir ay daha düştü takvimden, bir yaprak daha ömürden. Biraz hasret, biraz kırgınlık, biraz pişmanlık kaldı geriye.
Kim bilir? Kaç martımız kaldı? Kaç nisanda yeniden çiçeklenir içimiz? Kaç sonbahar daha bekler bizi? Ve daha kaç şubat var önümüzde?
Belki mesele kaç ay kaldığı değil; kaç güzel söze, kaç içten sarılmaya, kaç gönül almaya, kaç yeniden başlamaya vaktimiz kaldığı…
Çünkü takvimden eksilen ayların telafisi var. Ama ertelenen sevgilerin, söylenmeyen sözlerin, sarılınmayan insanların ve ömrümüzden eksilen bazı güzel insanların yok.
Hayat geçiyor. Mevsimler değişiyor. İnsanlar uzaklaşıyor.
Ve biz, hâlâ bir yerlerde, birilerinin hatırlamasını bekliyoruz.
Belki de en çok bunu unutmamak gerekiyor: Birbirimizin ömründen eksilmeden önce, birbirimizin kıymetini bilelim.
Sonra bir akşam, yine kasımın hüznüne karışan bir radyo sesi… Yine o şarkı:
“Amado mio, love me forever…”
Ve insan, bütün o yıllara, bütün o ayrılıklara rağmen, bir zamanlar sevmiş olmanın bile ne büyük bir zenginlik olduğunu hatırlıyor.
Şubat da bitti işte…
Ama önümüzde daha nice şubatlar var. Belki birinde geçmişi affedeceğiz, birinde kendimizi bulacağız, birinde yeniden seveceğiz. Belki de bir şubat sabahı, yıllardır beklediğimiz bahar kapımızı çalacak.
Çünkü bazılarımızın içindeki şubat hiç bitmedi. Ama unutmayalım; daha yaşanmamış şubatlarımız da var.