NEYSE, BOŞ VER SEVGİLİ
Herkesin bir derdi var, durur içerisinde.
Benim mesela… Haylidir soruyorum, epeydir soruyorum bu soruyu kendime:
- Gönlüm anlat benden gizli derdin ne?
Ne bir ses ne de haber…
Bu tükenmez derdimi kimseler bilmedi.
Tabipler de bilmedi.
*
“Bekle” demişlerdi, bekledim.
Babamın babası da beklemişti.
Anam, bacım, kardeşim.
Eşim, dostum, yandaşım.
Canım, gülüm, sevgilim.
Balım, dalım, bir tanem.
Bekledik.
Hep bekledik.
Bekledik de gelmedi.
Dün dünde kaldı.
Bugün dünde.
Yarın?
‘O güzel yarınlar’ bir türlü gelmedi gitti.
*
Yarın benim,
Yarın senin,
Yarın onun,
“Yarınlar bizim” olacaktı!
‘O güzel yarınlar’ yarınlardaydı…
Canım, gülüm, sevgilim.
Balım, dalım, bir tanem.
Bekledik de gelmedi.
‘O güzel yarınlar’ hiç gelmedi.
‘O güzel yarınlar’ bir türlü gelmedi.
‘O güzel yarınlar’…
‘O güzel insanlar’ gibi gitti…
“Bindiler de çektiler gittiler, o iyi insanlar, o dünya güzeli atlara...”
*
Bekleye bekleye çürüdük.
‘O güzel yarınlar’ hiç gelmeyecek. Hiç, hiç, hiç!
Yani benim güzel annem, Yaşar Kemal’in sözü her şeyin özeti:
- Demirin tuncuna, insanın piçine kaldık.
*
Bitirirken…
Neyse, boş ver sevgili...
Vedat Sakman dinlersen şarkı çok güzel, aç sesi:
“Yine göçler oluyor uzaklarda
Ayaktayım hazırım olacaklara
Hazırım yağmura bulutlara.”
- CANARAN yazıları
