Ne oldu bize?
Aynı köyde, aynı sokakta, aynı apartmanda, aynı asansörde, aynı evde, aynı iş yerinde, aynı sınıfta olduğumuz ancak selamlaşmadığımız yığınla insanla birlikteyiz. Bu kadar yakın olup birbirimizden yıldızlar kadar uzak olmak ne kadar düşündürücü. Köyden gelen arkadaş “Ne oldu bize?” diye sorduğunda kitabevi önünde yedi kişiydik. Karadeniz’den, İstanbul’dan, Londra’dan, Diyarbakır’dan, Ankara’dan. Mersin’den gelenler vardı.
Arkadaş: “Bu telefon yüzünden köy kahvesinde her zaman toplandığımız sohbet ettiğimiz, dertleştiğimiz, acımızı, sevincimizi paylaştığımız masada birbirimizle konuşamaz olduk. Ne oldu bize? Üç ev ötede komşumuzun hastalığından, ölümünden haberimiz olmuyor. Eskiden sohbet ederdik şimdi o da yok. Yolda bile birbirimize selam verip alamaz olduk. Herkes konuşuyor ama yanındaki ile değil. Eskiden kendi kendine konuşanlara deli derlerdi. Hepimiz o deliler gibi kendi kendimize konuşup duruyoruz. Ne oldu bize?” dediğinde herkes kendini sorguladı önce.
Aynı evde, aynı odada, birbirleriyle konuşmayan anne, baba, çocuklar ve kardeşlerin, ailelerin varlığı ve artışı hepimizi gerdi. İnsanı insan yapan kardeşlik, arkadaşlık, akrabalık, komşuluk bağlarının kopuşunu şaşkınlık içinde donup kalarak izlemenin derin acısı sardı hepimizi. Köyden getirdiği bahçesinden topladığı meyveleri sundu. Çayını yudumlarken köylü arkadaş “Eskiden birbirimize çay ısmarlardık. Şimdi birbirimizden çay içmenin derdine düştük! Niye?” diye sordu.
O sırada Gülnar’ın en uzak mezrasında elektriğin olmadığı badem, ceviz bahçesine güneş enerjili, internet bağlantılı güvenlik kamerası kuran bir arkadaşımız geldi. Köylü arkadaş komşuna yardıma giderken “Ne oldu bize?” sorusu gelen arkadaşla yeni bir boyut kazandı. Yabancılaşmaya güvensizlik eklendi. Dışımızı kemiren yabancılaşma ve içimizi yiyen güvensizlik. Dostluk köprülerini yıkan düşmanlaştıran ve daha kötüsü siper değil pusu ve tuzaklar kazdıran yeni süreç.
Güvensizlik çağındayız. Her yanımızın güvenlik kameraları, özel-resmi güvenlik güçleri, görevlileri ile çevrelendiği; dünyanın tepesine her noktayı gözetleyen uyduların yerleştirildiği bir durumdayız. Dışımızdaki bu adına güvenlik denen koşulara karşılık içimizdeki güvensizlik daha da büyüyor. Yakında tepemizde güvenlik kamerası ile dolaşacağız. Gözlüklerin kameraya dönüştüğü haberini duyunca, cep telefonlarının, kameralarının kuşatmasının özel yaşamı ne kadar daralttığı, güvensizliği doruğa taşıdığını konuşmaya başladık.
Bir arkadaş dedesinin evinin kapısında kilit olmadığını anlattı. “Elektrik, su yoktu…” diye sıraladı. Anladık ki adına “yokluk, yoksulluk” dolu günler denilen o zamanlarda güven vardı, sağlık vardı, huzur vardı, mutluluk vardı. Akraba vardı, arkadaş vardı, komşu vardı, insanlık vardı. “Düello vardı pusu yoktu.” Toprak damlı, herkesin bir arada yaşadığı çoğunluğu tek odalı evlerdeki yaşamın büyüleyici havası, tadı, kokusu, dokusu neden kaçtı. Köylü arkadaş bunun farkında. Onun için soruyor durmadan “Ne oldu bize?” diye.
Bilgisayarın, internetin, dijital fotoğrafın, cep telefonunun, yapay zekânın olmadığı adına “yokluk ve yoksulluk” denilen günlerde gazeteciliği, haberciliği basını, yayıncılığı düşündüm. Çetin Altan’ın “Batıda düello vardır, doğuda pusu” sözünü anımsadım.
Eski Silifke Kaymakamı; yeni Tokat Vali Yardımcısı Abdullah Aslaner’in uğradığı yargısız infaz ve linç girişimine tanık olmaktan utandım. Bugüne kadar gördüğüm sadece ulusal değerlere değil evrensel değerlere, evrene, dünyaya, ülkeye, insanlığa, bilime, sanata, kültüre, doğaya, yaşama, aklınıza gelebilecek her şeye aklı ve yüreği sevgi, saygı dolu ender rastlanır bir insan, bir devlet adamıdır, Abdullah Aslaner. Düşüncelerini, duygularını maskelemeyen, sahte yüz ve tavırlar içinde olmayan, dağdaki köylüden, üniversitedeki akademisyene; yaşlısından çocuğa kadar herkese değer veren ve onlardan da değer gören şefkatli, tanıdıklarının deyimiyle “can”dır. Eşi, çocuklarıyla, korumasız, makam arabasız halkın arasına karışan, zor durumda kalanlara devletin kesesinden değil cebinden yardım eden ama bunu “veren el alan el, birbirini tanımadan, incitmeden” yapan yürekli bir insandır. Türk ve Dünya edebiyatını, sanatını, kültürünü yakından takip eden, engin kültürünü asla gösteriş aracı yapmayan alçak gönüllü bir aydındır. Eğitime, sanata, arkeolojiye, spora, Yörük-Türkmen somut ve somut olmayan kültürüne sahip çıkan, tiyatroculara, yerel yazar ve şairlere, ressamlara her zaman maddi manevi destek veren münevverdir. Özgürlükçü, eşitlikçi, adaletli tutum ve davranışı; inançlı özel yaşamıyla Diyarbakır’dan Edirne’ye görev yaptığı her yerde çalışma arkadaşlarının ve halkın gönlünde yer edindi. Hatta Rusya’dan Akkuyu Nükleer Santrali için Rusya Federasyonu ile Türk Dünyası’ndan çalışmaya gelen yetkililerin, ailelerin; ABD’den gelen ve konukseverliğine hayran kalan çocukların herkesin sevgisini, saygısını kazandı. Silifke’de nerdeyse tanışmadığı kimse yoktur. Her zaman “iş yapalım işgüzarlık değil” diyerek devletin kapılarını vatandaşa ayrım gözetmeksizin açık tutan devlet adamına, bir insana karşı çok acımasız ve haksız bir tutum yaşandı.
“Ne oldu bize?” Yabancılaşma, güvensizlik kıskacındaki dünya, insanları nefret, acımasızlık, öfke, linç, kıyıcılık, yargısız, sorgusuz infaz duyguları kabartılan, kışkırtılan; içindeki Anadolu yaşam felsefesinin temel taşı olan sevgi, hoşgörü, anlayış, yardımlaşma, dayanışma duygu ve düşünceleri bastırılan, köreltilen, yok edilen sürülere dönüştürüyor. Herkes elinde kamera linç için görüntü avında. Cem Karaca’nın dediği gibi: “Bindik bir alamete gidiyoruz kıyamete.” “Ne oldu bize?”
Uğur Mumcu 45 yıl önce Ekim ayında şunları yazmıştı Cumhuriyet Gazetesi’nde Çerçeve adını taşıyan köşesinde: “Bir memlekette namuslu kalmak artık bir cesaret işi olmuşsa, vay bizim halimize! Bakın çevrenize; dostlarınıza, arkadaşlarınıza bakın. Bu kurtlar sofrasından paylarını almamış olanlara, eşleri, çocukları ve yakınları ile namuslu olma cesaretini göstermiş olanlara... Düğmelerinizi ilikleyin, şapkalarınızı çıkarın!.. Onlar toplumumuzun adsız kahramanlarıdır. Onların çerçeveleri namusla, erdemle, özveriyle, onurla çatılmıştır. Onları hep birlikte saygıyla selamlayalım dostlar."
Ne oldu bize?”


