Zeynep L.

Zeynep L.

BENDEN UZAKTA


Amerika’da olan biten herşeyi, polisin elinde işlenen cinayeti ve peşinden gelen protestoları gözlemlerken kendimizi olanlardan farklı hissetmek çok kolay. İnsanlar olarak sık sık kullandığımız bir reaksiyon bu, ben orada değilim, orası benim ülkem değil o yüzden de alakam yok, gibi hissetmek. Hatta, benim ülkem yanıp tutuşurken onlar neredeydi, kimse ilgilenmedi birşey yazmadı diye düşünenlerimiz de olabilir.

 

Herşeyi çok çabuk unutuyoruz, kendimiz rahattayken hislerimizle ve düşüncelerimizle çok kolay bir şekilde anlaşmalar yapabiliyoruz. Benim problemim değil o yüzden de birşey demiyorum, düşünmüyorum, hayatıma devam ediyorum, benim başka problemlerim var! Sakinleşti işte içimdeki karmaşık hisler, günüme devam edebilirim. Ne kadar basit değil mi?

 

Unutmak, görmezden gelmek bize verilen yetenekler gibi. Bu iki tavır sayesinde bu kadar acımasızlıklara yer verebilen toplumlarda yaşıyoruz. Amerika’nın tarihi ve konumu şu anda geçirdikleri durumu bizden çok farklı veya uzakmış gibi his yaratıyor olabilir. Ama hepimiz haksızlıkları ve zalimlikleri yasallaştırmaktan, normalleştirmekten ve benimsemekten suçluyuz ve farklı değiliz. Hepimiz kendi tuzumuz kuruyken başka insanlara olan biteni umursamamaktan suçluyuz. Halbuki hepimiz insanız ve hissedilen acı hepimizin acısı. Sadece bunun farkındalığında olmamız bile küçük bir adım.

 

Ne hissedeceğinizi, yapmanız gerektiğini söylemek belki yerim değil. Sadece kendi hislerinizin, reaksiyonlarının farkında olmanızı talep ediyorum. Bulunduğunuz yerde, yaşadığınız çevrede gün be gün hangi haksızlıkları “normal” olarak görüp göz yumuyorsunuz? Hep beraber bunu düşünmemizi istiyorum. Hukuki sistemleri sadece birey olarak kendiniz haksızlığa uğrayınca mı eleştiriyoruz? Ekonominin durumu, sadece kendi işimiz kötü gittiğinde mi canımıza tak ettiriyor. Koronavirüs için sosyal mesafe koruyun dendiğinde ben gencim bana birşey olmaz deyip, tanıdığımız birine birşey olduğunda mı sadece durumu anlıyoruz?

 

Bu soruları size sorarken kendime de soruyorum. Bilgisayarımızın önünde, evlerimizin içinde, mesajlarımızın dünyasında, kendimizi anonim, farklı, uzak hissetmek o kadar kolay ki. Ama ben sizi görüyorum. Kendimin görüldüğümü de biliyorum. Dünya’da çekilen acı bizim elimle, bizim elimize oluyor. Siz de bunun doğru olduğunu biliyorsunuz, biliyorum.



ARŞİV YAZILAR