Fikret Ünver

EYLÜL’ÜN YİRMİ BEŞİ


Bin dokuz yüz elli birin bağbozumuymuş

            Konya’nın BOZKIR’ında.

            Hamileymiş anam.

            Kim bilir

            Ne zaman düşmüşüm karnına?

            Üzüm toplarmış garibim

            Yanında sepet,

            Elinde üzüm,

            Karnında bir musibet…

            Kimi kadın, kimi kız,

            Kimi alto, kimi tiz

            Türküler söylermiş

            Öyle kutlanırmış o zamanlar

            Toprakla gelen bereket…

            Türkülerin çınladığı bir anda

            Anam sancılanıvermiş

                        Allahın dağında

            Bindirmişler onu

            Dedemin “Arap” adlı

                        Arap atına.

            At gider, ben gelirmişim.

            Nedense acele edermişim.

            Doğmaya başlamışım

                        at gide gide…

            Göbeğimi kesmek kalmış

            Kıçıma şaplak vuran

                        yerli ebeye.

            O gün bu gündür

                        bir yerlere giderim.

            Her gittiğim yerde

                        yeniden dünyaya gelirim…

            Mümkün değil

                        bu kaderden kurtulmak,

            Onun için

                        eksik olmaz kıçıma inen şaplak…

                                               ***

 



ARŞİV YAZILAR